Basakozalit olarak her zaman olduğu gibi, bu kez “Joker sahibi kimdir” konusunda sizin yanınızdayız.
Kayseri’nin Soğuk Akşamında İçime Düşen Bir Soru
Önerdiğimiz İçerik: Jig makina nedir ?
Kayseri’de kış akşamları hep biraz ağır gelir. Rüzgâr sokak aralarından geçerken sanki insanın içindeki düşünceleri de sürükler götürür. O gün de öyle bir gündü. Montumun cebine ellerimi sokmuş, Talas tarafındaki küçük kafelerden birine sığınmıştım. Dışarıda kar yağmıyordu ama yağacakmış gibi bir sessizlik vardı havada.
Masama oturduğumda önümdeki defteri açtım. Günlük tutmak bana iyi geliyor. Kelimeler bazen insanlardan daha sadık oluyor çünkü. Tam o sırada kafedeki televizyonda eski bir çizgi film sahnesi döndü, sonra birden çocukluğumdan tanıdık bir yüz geçti: Joker.
O anda aklıma tuhaf bir soru düştü.
“Joker sahibi kimdir?”
Kulağa basit geliyor ama içimde bir yerlerde bu soru büyüdü, büyüdü… Sanki sadece bir karakteri değil, onun temsil ettiği tüm karanlığı, karmaşayı, özgürlüğü ve deliliği sorguluyordum.
Joker Sahibi Kimdir? Sorusu İçimde Neden Büyüdü
Defterime bakarken kalemim durdu. Çünkü bu soru sadece bir çizgi roman karakterinin kimde olduğunu merak etmek değildi benim için. Joker dediğimiz şey; kaosun, sınır tanımamanın, toplumun kurallarına meydan okumanın bir simgesiydi.
Ama yine de insan düşünmeden edemiyor:
Bir karakter kime aittir?
Bir yayınevine mi?
Onu çizen sanatçıya mı?
Yoksa onu her okuyan, her izleyen insana mı?
Ben o an Kayseri’de küçük bir kafede otururken, aslında kendime de aynı soruyu soruyordum: “Ben kimim ve kim bana ait?”
İçimde garip bir boşluk hissettim. Hayal kırıklığı gibi değil ama daha çok yönsüzlük gibi… Sanki bir yere ait olmama hissi.
Kalabalığın içinde yalnız hissetmek diye bir şey varsa, o an tam olarak buydu.
Çizgi Roman Dükkanında Başlayan İç Yolculuk
Ertesi gün, Cumhuriyet Meydanı’na yakın küçük bir sahaf dükkânına girdim. Kayseri’de böyle yerler vardır; zamanın yavaşladığı, kitapların konuştuğu yerler.
Rafların arasında dolaşırken eski bir Batman çizgi romanı gördüm. Elime aldım. Sayfaları sararmıştı ama Joker hâlâ oradaydı. Gülüşü bile sararmamıştı sanki.
Dükkan sahibi yaşlı bir adamdı. Beni izliyordu.
“Joker’i mi arıyorsun?” dedi.
Gülümsedim ama tam emin değildim.
“Belki de… kimindir diye düşünüyordum,” dedim.
Adam hafifçe güldü.
“Evlat,” dedi, “Joker kimsenin değildir. Ama herkes ondandır.”
O an içimde bir şey kırıldı. Ama kötü bir kırılma değildi bu. Daha çok bir çözülme gibi… Sıkışmış bir düğümün yavaşça açılması gibi.
Dışarı çıktığımda hava daha soğuktu ama içim daha sıcak gibiydi.
İçimdeki Çatışma
Yürürken düşündüm. Eğer Joker gerçekten kimsenin değilse, o zaman biz neden onu sahiplenmeye çalışıyoruz?
Belki de mesele sahiplik değildi.
Belki de mesele anlamdı.
Ben de hayatımda bir şeylere sahip olmaya çalışıyordum: duygularıma, geçmişime, hatta geleceğime. Ama bazı şeyler vardı ki, sahip olunmuyordu. Sadece yaşanıyordu.
O gün bunu ilk kez bu kadar net hissettim.
Ve içimde hafif bir huzursuzluk vardı. Çünkü kontrol edemediğim şeyler beni korkutuyordu.
Gece ve Günlüğümdeki Sessiz Çığlık
O gece evde lambanın altında oturdum. Kayseri’nin gece sessizliği farklıdır; şehir uyur ama insanın içi uyanır.
Defterimi açtım. Uzun zamandır yazmadığım kadar uzun yazdım.
“Bugün Joker hakkında düşündüm,” diye başladım.
Sonra durdum.
Çünkü aslında Joker hakkında değil, kendim hakkında yazıyordum.
Joker’in kaosu, benim içimdeki karmaşayı hatırlatmıştı. Onun gülüşü, benim sakladığım duyguları açığa çıkarmıştı.
Yazarken fark ettim ki, ben hep bir şeylerin sahibi olmaya çalışıyordum. Bir geçmişin, bir hatanın, bir sevginin… Ama hiçbirine tam anlamıyla sahip olamıyordum.
Belki de hayat böyleydi.
Bir Hatıra: Çocukluk ve İlk Joker
Bir an çocukluğuma gittim. İlk kez Joker’i gördüğüm zamanı hatırladım. Televizyonda bir film sahnesiydi. Yüzü boyalı, gülüşü tuhaftı. Korkmuştum.
Ama aynı zamanda etkilenmiştim.
Çünkü o, kurallara uymayan biriydi. Ve çocukken insan kurallardan sıkılır.
Sonra büyüdüm. Kurallar değişti, ama sıkılma hissi kaldı.
Belki de bu yüzden Joker bana hep tanıdık gelmişti.
Kayseri Sokaklarında Bir İç Diyalog
Bir gün yine yürürken, Hunat civarlarında, insanlar işlerine yetişmeye çalışırken ben kendi içimde bir konuşma yapıyordum.
“Joker sahibi kimdir?” diye tekrar sordum kendime.
Cevap gelmedi.
Ama belki de cevap dışarıda değildi.
Belki de Joker, insanların sahip olmak istediği ama asla tam olarak kontrol edemediği her şeydi.
Öfke. Özgürlük. İsyan. Korku.
Ve belki de umut.
Çünkü bazen insan en karanlık şeylerde bile kendine dair bir ışık arar.
Yalnızlığın İçindeki Gerçek
O an fark ettim ki yalnızlık kötü bir şey değildi. Sadece insanın kendi sesini duymasını sağlıyordu.
Ben uzun zamandır kendi sesimi duymuyordum.
Joker’i düşünürken aslında kendimi dinlemeye başlamıştım.
Ve bu korkutucuydu.
Ama aynı zamanda rahatlatıcıydı.
Bir Cevap Arayışı Değil, Bir Kabulleniş
Günler geçti. Ama o soru bende kaldı.
“Joker sahibi kimdir?”
Artık bu sorunun cevabını aramıyordum.
Çünkü bazı sorular cevap için değil, insanı uyandırmak için vardır.
Ben de uyanmıştım.
Hayatın her şeyine sahip olamayacağımı, bazı duyguların kontrol edilemeyeceğini, bazı karakterlerin kimseye ait olmadığını anlamıştım.
Ve belki de bu yüzden Joker bu kadar güçlüydü.
Çünkü o, kimsenin değilken herkesin içinde yaşıyordu.
Sonunda İçimde Kalan Sessizlik
Şimdi geriye dönüp baktığımda o kafedeki sessizliği hâlâ hatırlıyorum. Defterimin üzerine düşen ışığı, dışarıdaki soğuk havayı, içimde büyüyen o garip soruyu…
“Joker sahibi kimdir?”
Artık biliyorum ki bu soru bir cevaba değil, bir fark edişe açılıyor.
Ve o fark edişin içinde ben varım. Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürüyen, kendi düşüncelerine yetişmeye çalışan bir genç olarak…
Okuyucularımıza “Joker sahibi kimdir” konusunda faydalı bilgiler sunmaya çalıştık. Basakozalit ekibi olarak bizi okumaya devam edin!